Ośrodek Parafialny w Colchester
                                                                                                                Msze Święte w kościele St. James The Less, 51 Priory Street, CO1 2QB 
POLSKA PARAFIA - ŚW. STANISŁAWA KOSTKI
LOCAL POLISH CATHOLIC MISSION IN IPSWICH, Charity No 1119423
DUSZPASTERZE : KS. WIESŁAW MRÓZ ( 07935895253)
82 Wellesley Road, Ipswich,
IP4 1PH, UK Tel. (01473) 217391
Po nici dobrych myśli osiągnąć
dojrzałość
i po kamykach z dobrych
uczynków nad rwącym potokiem dotrzeć do wieczności. :)

3 Wspomnienie z życia Świętych i Błogosławionych

 ŚW. KATARZYNA SIENEŃSKA, DZIEWICA I DOKTOR KOŚCIOŁA, PATRONKA EUROPY
W ikonografii Święta przedstawiana jest w habicie dominikanki, w
koronie cierniowej, z krzyżem w dłoniach, z różańcem. Niekiedy trzyma
tiarę. Ukazywana jest także z Dzieciątkiem Jezus, które podaje jej
pierścień - znak mistycznych zaślubin, których dostąpiła. Jej atrybutami są także: czaszka, diabeł u stóp, krucyfiks, lilia, serce.

Katarzyna Benincasa urodziła się 25 marca 1347 r. w Sienie (Włochy).
Była przedostatnim z dwudziestu pięciu dzieci mieszczańskiej rodziny
Jakuba Benincasy i Lapy Piangenti - córki poety Nuccio Piangenti.
Przyszła na świat jako bliźniaczka, ale jej siostra, Janina, zaraz po
urodzeniu zmarła. Rodzina nie cierpiała biedy, skoro stać ją było na to,
by przyjąć do swego grona sierotę po starszym bracie, Tomasza Fonte,
który, po wstąpieniu do dominikanów, był pierwszym spowiednikiem Katarzyny.

Katarzyna już jako kilkuletnia dziewczynka była przeniknięta duchem
pobożności. Wspierana Bożą łaską w wieku 7 lat (w 1354 r.) złożyła Bogu w
ofierze swoje dziewictwo. Kiedy miała 12 lat, doszło po raz pierwszy do
konfrontacji z matką, która chciała, by Katarzyna wiodła życie jak
wszystkie jej koleżanki, by korzystała z przyjemności, jakich dostarcza
młodość. Katarzyna jednak już od wczesnej młodości marzyła o całkowitym
oddaniu się Panu Bogu. Dlatego wbrew woli rodziców obcięła sobie włosy i
zaczęła prowadzić życie pokutne. Zamierzała najpierw we własnym domu
uczynić sobie pustelnię. Kiedy jednak okazało się to niemożliwe, własne
serce zamieniła na zakonną celę.
Tu była jej Betania, w której spotykała
się na słodkiej rozmowie z Boskim Oblubieńcem. Z miłości dla Chrystusa
pracowała nad swoim charakterem, okazując się dla wszystkich życzliwą i
łagodną, skłonną do usług. W woli rodziców zaczęła upatrywać wolę ukochanego Zbawcy.

Pomimo wielu trudności ze strony rodziny, w 1363 roku wstąpiła do Sióstr od Pokuty św. Dominika
W wieku 20 lat była już osobą w pełni ukształtowaną, wielką mistyczką.
Pan Jezus często ją nawiedzał sam lub ze swoją Matką. Pod koniec
karnawału 1367 roku, gdy Katarzyna spędzała czas na nocnej modlitwie,
Chrystus Pan dokonał z nią mistycznych zaślubin, zostawiając jej jako trwały znak obrączkę.

Z jej przemyśleń
i duchowych przeżyć zrodziło się zaangażowanie w sprawy Kościoła i świata.
Katarzyna miała wielu wrogów. Uważano za rzecz niespotykaną, by kobieta
mogła tak odważnie przemawiać do kapłanów, biskupów, a nawet do papieży w imieniu Chrystusa, ogłaszać się publicznie Jego posłanką.

21 maja 1374 roku w mieście Siena wybuchła epidemia dżumy. Katarzyna oddała się posłudze zarażonym z heroicznym oddaniem. W nagrodę za to 1 kwietnia 1375 roku otrzymała od Chrystusa stygmaty (jednak nie w postaci ran, lecz krwawych promieni).

Umarła z wyczerpania 29 kwietnia 1380 r. w Rzymie w wieku 33 lat.
Pozostawiła po sobie trzy dzieła, które zawierają jej naukę: "Dialog o
Bożej Opatrzności", "Listy" oraz "Modlitwy". Jej kult rozpoczął się
zaraz po jej śmierci. Nikt już nie wątpił, że była wybranką Bożą i
niewiastą opatrznościową dla Kościoła. Pan Bóg wsławił też jej grób
wielu cudami. Już w roku 1383 bł. Rajmund z Kapui, ówczesny generał
dominikanów, za zezwoleniem Stolicy Apostolskiej przeniósł jej ciało do
kaplicy kościoła dominikanów S. Maria della Minerva w Rzymie i wybudował
dla niej okazały grobowiec. Jemu zawdzięczamy obszerny "Żywot świętej
Katarzyny ze Sieny", wydany również po polsku. Bł. Rajmund napisał go na
podstawie osobistych kontaktów ze św. Katarzyną (był jej spowiednikiem i
przewodnikiem duchowym) oraz korzystając ze świadectwa innych bliskich
jej osób, z którymi przeprowadził wiele rozmów. Pius II 26 czerwca 1461
roku
w bazylice św. Piotra dokonał uroczystej kanonizacji sługi Bożej. W
nagrodę za poniesione trudy w obronie Kościoła Pius IX w roku 1866
ogłosił św. Katarzynę drugą, po św. Piotrze, patronką Rzymu. W roku 1939
papież Pius XII
proklamował św. Katarzynę ze Sieny drugą, obok św.
Franciszka z Asyżu, patronką Italii, a Paweł VI w 1970 roku ogłosił ją
doktorem Kościoła. Papież św. Jan Paweł II ogłosił ją w 1999 roku
współpatronką Europy. Jest także patronką Sieny oraz pielęgniarek, strażników, strażaków.
Dominik Savio został ochrzczony
w dniu narodzin. Jego rodzicami byli: Karol Savio – rzemieślnik i
Brygida Gajato – wiejska krawcowa. Niebawem ojciec wraz z rodziną
przeniósł się do wioski Murialdo. Dominik uczęszczał do szkółki prowadzonej przez miejscowego proboszcza, a potem do szkoły w Castelnuovo d`Asti. Już w wieku 5 lat służył do Mszy Świętej.
Znaczna odległość do kościoła oraz trudne warunki pogodowe nie
przeszkadzały mu w posłudze oraz modlitwie. Zapytany czy nie boi się
chodzić sam tak daleko, odpowiedział: „Nie jestem sam. Jest ze mną
Najświętsza Maria Panna i mój Anioł Stróż.” Dnia 8 kwietnia 1849 r. w Wielkanoc przyjął pierwszą Komunię Świętą. Ze strony księdza proboszcza był to akt odwagi, gdyż w owych czasach panowało przekonanie, że do sakramentów pokuty i ołtarza należy dopuszczać w wieku znacznie późniejszym.
Dominik Savio pewnego dnia po generalnej spowiedzi i po Komunii Świętej napisał akt ofiarowania się Matce Bożej Niepokalanej i złożył go na jej ołtarzu: „Maryjo, ofiaruję Ci swoje serce. Spraw, aby zawsze
było twoim. Jezu i Maryjo bądźcie zawsze moimi przyjaciółmi. Błagam Was, abym raczej umarł, niż bym miał przez nieszczęście popełnić choć jeden grzech.”
W wieku 12 lat został przyjęty przez św. Jana Bosko do oratorium
na Valdocco. W 1856r wraz z kilkoma przyjaciółmi założył Towarzystwo Niepokalanej, grupę chłopców zaangażowanych w młodzieńczy apostolat dobrego przykładu. Dominik był znany w Oratorium jako osoba gorliwie
praktykująca i nie zaniedbująca okazji do modlitwy. Otrzymał dar kontemplacji, ekstazy i inne nadprzyrodzone dary.
Późną jesienią 1856
roku, Dominik Savio zaczął chorować. Jan Bosko wezwał lekarza, który
stwierdził bardzo zaawansowaną chorobę płuc. Kiedy Dominik żegnał Jana
Bosko i kolegów, ze łzami w oczach powiedział:
„Ja już tu nie wrócę.”
tak też się stało. Męczył się jeszcze kilka miesięcy. 9 marca 1857 roku, zaopatrzony Sakramentami Świętymi, kiedy ojciec czytał mu
modlitwy o dobrą śmierć, chłopiec zawołał: „Do widzenia, ojcze! Do widzenia! O, jakie piękne rzeczy widzę!”, po czym zmarł.
Jest patronem dzieci i młodzieży, ministrantów, matek w stanie błogosławionym (szczególnie w ciąży zagrożonej) oraz małżeństw starających się o potomstwo.
W 1933 papież Pius XI nazwał go „małym świętym” i „gigantem ducha”. W 1950 papież Pius XII ogłosił go błogosławionym, a w 1954 został kanonizowany.
Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest w dies natalis (dzień śmierci)
9 marca, a także 5 maja.