Ośrodek Parafialny w Colchester
                                                                                                                Msze Święte w kościele St. James The Less, 51 Priory Street, CO1 2QB 
POLSKA PARAFIA - ŚW. STANISŁAWA KOSTKI
LOCAL POLISH CATHOLIC MISSION IN IPSWICH, Charity No 1119423
DUSZPASTERZE : KS. WIESŁAW MRÓZ ( 07935895253)
82 Wellesley Road, Ipswich,
IP4 1PH, UK Tel. (01473) 217391
Po nici dobrych myśli osiągnąć
dojrzałość
i po kamykach z dobrych
uczynków nad rwącym potokiem dotrzeć do wieczności. :)

Św. Teresa z Avila

nazywana również Teresą od Jezusa, Teresą Wielką.
(ur. 28 marca 1515 w Avila, zm. 15 października 1582 w Alba de Tormes w Hiszpanii)
– Hiszpańska mistyczka, karmelitanka, pisarka kontrreformacji i teolog życia kontemplacyjnego. Była również reformatorką zakonu karmelitów i wraz ze świętym Janem od Krzyża jest uważana za założycielkę karmelitów bosych.
W roku 1622, 40 lat po śmierci, została kanonizowana przez papieża Grzegorza XV. Jako pierwsza kobieta w roku 1970, została uznana doktorem Kościoła przez papieża Pawła VI. Przed nią było wielu doktorów kościoła, ale byli to mężczyźni. Św. Teresa była pierwszą świętą uznaną przez Kościół jako doktor Kościoła. Jej książki, włączając jej autobiografię, Księga Życia, i jej przełomowe dzieło, Twierdza wewnętrzna, są integralną częścią literatury hiszpańskiego Renesansu, jak również chrześcijańskiego mistycyzmu i chrześcijańskiej medytacji, którą opisuje w swym ważnym dziele Droga Doskonałości.
Teresa z Ávili, jako dziecko była zafascynowana żywotami świętych i w
wieku siedmiu lat, wraz ze swym bratem Rodrigo, uciekła z domu, by oddać życie jako męczennica wśród Maurów. Wujek Teresy, który wracał właśnie do miasta, zatrzymał ich, gdy byli już poza jego murami.
W 1530, kiedy miała 14 lat, umarła jej matka. Dorastającą panienką zajęła się jej przyrodnia siostra Maria, rozważna i rozsądna w przeciwieństwie do młodziutkiej Teresy, której podobały się pochlebstwa i powodzenie oraz zainteresowanie innych jej osobą. Lubiła być adorowana przez towarzystwo, którym sterowała według własnych upodobań.
Pomiędzy nią a młodzieńcem z sąsiedztwa Piotrem rozwinęła się głęboka przyjażń, w związku z czym ojciec Teresy by uniknąć pomówień i skandalu odesłał córkę pod opiekę augustianek
w Ávili. Przebywając tam Teresa podjęła decyzję, by oddać swe życie
Bogu i wstąpić do zakonu. W roku 1534, potajemnie wstąpiła do zakonu karmelitanek
w Ávili. Będąc w tym klasztorze Teresa bardzo ciężko chorowała. Na
początku tego czasu kłopotów ze zdrowiem, doświadczyła okresu ekstaz
religijnych dzięki lekturze książki religijnej „Tercer abecedario espiritual” ("Trzeci duchowy alfabet" autorstwa Francisco de Osuna, wydany w 1527). To dzieło, na wzór podobnych dzieł średniowiecznych mistyków, składało się ze wskazania kierunków, w których należy badać
sumienie, wskazań dotyczących wewnętrznego duchowego skupienia i wewnętrznej kontemplacji.
Studiowała również inne ascetyczne dzieła mistyków, takie jak „Tractatus de oratione et meditatione” świętego Piotra z Alkantary i być może wiele z tych, na których święty Ignacy Loyola oparł swe Ćwiczenia Duchowe.
Teresa przybyła do karmelitańskiego Klasztoru Wcielenia w Ávili 2
listopada 1535. Odrzuciła ją panująca tam atmosfera duchowego lenistwa. W
klasztorze żyło 150 zakonnic, a reguły których celem była ochrona i
wzmocnienie duchowości oraz modlitwa, były przestrzegane w tak swobodny
sposób, że mijały się z celem. Codzienne odwiedziny gości, wielu z nich
wysokiej rangi, rozpraszały i powodowały, że zakonnice zajmowały się
błahymi problemami. Uznała to za naruszenie izolacji niezbędnej w praktyce kontemplacji i postanowiła to zmienić.
Teresa z Ávili postanowiła poświęcić się założeniu zreformowanej gałęzi zakonu karmelitańskiego, usuwając rozprężenie napotkane w klasztorach.
Skrajne ubóstwo cechujące nowo otwarty, zreformowany klasztor pod
wezwaniem świętego Józefa, składający się tylko z małego domu i kaplicy,
założony przez Teresę z Ávili w roku 1562, początkowo wywołał skandal
wśród mieszkańców i władz Ávili. Władze Ávili chciały odebrać jej ten
klasztor, jednak silni wpływowi wspomożyciele Teresy, wśród których byli
biskup i dobrze sytuowani mieszczanie, przemienili początkową niechęć władz i mieszczan w poparcie.

W marcu 1563 roku, gdy Teresa z Ávili przenosiła się do nowego
klasztoru, otrzymała papieskie poparcie głównej zasady panującej w
nowych placówkach: skrajnego ubóstwa i zrzeczenia się dóbr materialnych.
Zasady te zapisała w Konstytucji zreformowanego przez siebie
zgromadzenia. Jej plan polegał na powrocie do wcześniejszych, surowszych
reguł zakonu karmelitów, i uzupełnieniu je o nowe, takie jak:
biczowanie raz w tygodniu (rozumiane jako nabożeństwo) i chodzenie boso.
Przez pierwsze pięć lat, Teresa z Ávili pozostawała w odosobnieniu, pochłonięta całkowicie pisaniem.

W roku 1567 otrzymała pozwolenie na zakładanie klasztorów według zreformowanej
przez siebie reguły od generała zakonu, Rubeo de Ravenna. To
przedsięwzięcie i późniejsze wizytacje klasztorów pociągnęły za sobą
podróż przez niemal wszystkie prowincje Hiszpanii. Opisuje to ona w swym dziele „Księga fundacji”
Pomiędzy 1567 a 1571 założyła klasztory w Medina del Campo, Malagon, Valladolid, Toledo, Pastrana, Salamanca, i Alba de Tormes.
Teresa z Ávili otrzymała pozwolenie na utworzenie dwóch klasztorów dla
mężczyzn, którzy chcieli przyjąć zreformowaną przez nią konstytucję.
Przekonała świętego Jana od Krzyża
i Antoniego od Jezusa, by pomogli jej w tym przedsięwzięciu. W
listopadzie 1568 roku założyli oni pierwszy klasztor braci karmelitów
bosych w Duruello. Gerónimo Gracjan,(matka Gracjana z pochodzenia była Polką, stąd Teresa poraz pierwszy usłyszała o Polsce i o Częstochowie), przyjaciel Teresy z Ávili,
wizytator zakonu karmelitów w Andaluzji, komisarz apostolski, późniejszy prowincjał karmelitów bosych pomógł jej zakładając klasztory w Segowii (1571), Beas de Segura (1574), Sewilli
(1575) i Caravca de la Cruz (1576). W tym czasie święty Jan od Krzyża, jako nauczyciel i kaznodzieja rozwijał duchowość karmelitańską.
W roku 1576, starsza, nie podlegająca reformie część zakonu
karmelitów rozpoczęła prześladowania zwolenników reformy. Stosownie do
treści uchwał przyjętych na zgromadzeniu Kapituły Generalnej w Piacenza,
przełożeni karmelitów zakazali dalszego zakładania klasztorów według
zreformowanych reguł. Generał zakonu rozkazał Teresie z Ávili przejść na
dobrowolną emeryturę do jednego z jej klasztorów. Teresa zgodziła się
na to i wybrała klasztor pod wezwaniem świętego Józefa w Toledo.
Oznaczało to koniec wprowadzanych przez nią reform. Jej współpracownicy i
podwładni zostali poddani znacznie cięższym prześladowaniom. Święty Jan
od Krzyża został uwięziony przez swych przełożonych pod brutalnym
reżimem w Toledo, był tam głodzony i torturowany.
Teresa przez kilka lat pisała listy do króla, Filipa II Hiszpańskiego,
i w końcu przyniosło to rezultaty. W 1579 procesy prowadzone przez
inkwizycję przeciwko niej, Gracjanowi i innym zostały unieważnione, co
pozwoliło kontynuować reformę. Papież Grzegorz XIII
zatwierdził osobną prowincję karmelitów, młodszą gałąź tego zakonu,
karmelitów bosych. Królewskie rozporządzenie zaś stworzyło radę,
składającą się z czterech biegłych, ochraniającą reformy wprowadzane przez Teresę z Ávili.
W ciągu ostatnich trzech lat jej życia, Teresa z Ávili założyła 17 klasztorów, m.in w Villanueva de la Jara w północnej Andaluzji (1580), Palencii (1580), Sorii (1581), Burgos
i Grenadzie (1582). Podczas jej dwudziestoletniej działalności
reformatorskiej, również podobna ilość męskich zakonów karmelitów
przyjęła jej reguły.


Podczas podróży z Burgos do Alba de Tormes, Teresa zachorowała na
chorobę, która w krótkim czasie stała się przyczyną jej śmierci. Teresa z
Ávili zmarła w roku 1582, dokładnie w czasie, gdy kraje katolickie
przechodziły z kalendarza juliańskiego na gregoriański,
co wymagało przesunięcia w kalendarzu daty z 5 października na 14
października. Ponieważ dokładna godzina nie jest znana zmarła albo przed
północą 4 października albo wcześnie rano 15 października. Jej święto
wyznaczono na dzień 15 października. Ostatnimi słowami, które
wypowiedziała były: „Mój Panie, nadszedł czas by ruszyć dalej. Niechaj
więc spełni się Twoja wola. O mój Panie i Małżonku, godzina, której
pragnęłam nadeszła. Nadszedł czas by spotkać się twarzą w twarz”.

W roku 1622, czterdzieści lat po śmierci, Teresa z Ávili została kanonizowana przez papieża Grzegorza XV. Kortezy Generalne w roku 1617 pośmiertnie wywyższyły ją, ogłaszając patronką Hiszpanii, a Uniwersytet w Salamance przyznał jej tytuł Doctor ecclesiae.

W roku 1970 papież Paweł VI ogłosił ją wraz ze świętą Katarzyną ze Sieny doktorem Kościoła. Były one pierwszymi kobietami, które otrzymały to wyróżnienie. Teresa z Ávili czczona jest również jako „doktor Modlitwy”. Teologia mistyczna spisana w jej dziełach wywarła formacyjny wpływ na wielu teologów kolejnych wieków, np. na Św Franciszka Salezego.
Atrybuty: krzyż, pióro, księga, habit, serce przeszyte strzałą;

Patronka: pisarzy, chorych, matek, ludzi prześladowanych za swoją pobożność, Ruchu Rodzin Nazaretańskich