Ośrodek Parafialny w Colchester
                                                                                                                Msze Święte w kościele St. James The Less, 51 Priory Street, CO1 2QB 
 
POLSKA PARAFIA - ŚW. STANISŁAWA KOSTKI
LOCAL POLISH CATHOLIC MISSION IN IPSWICH, Charity No 1119423
DUSZPASTERZE : KS. WIESŁAW MRÓZ ( 07935895253)
82 Wellesley Road, Ipswich,
IP4 1PH, UK Tel. (01473) 217391
Po nici dobrych myśli osiągnąć
dojrzałość
i po kamykach z dobrych
uczynków nad rwącym potokiem dotrzeć do wieczności. :)

Wspomnienia z życia świętych i błogosławionych1

Święta Cecylia, Cecylia z Rzymu – dziewica i męczennica chrześcijańska, święta Kościoła katolickiego i prawosławnego. Cecylia urodziła się na początku III wieku. Jako chrześcijanka złożyła ślub czystości i pomimo, że zmuszono ją do małżeństwa z ówczesnym poganinem Walerianem, nie tylko nie złamała ślubu, lecz jeszcze nawróciła swego męża i jego brata, Tyburcjusza. Wszyscy troje ponieśli śmierć męczeńską przez ścięcie. Ich śmierć jest datowana na okres panowania Aleksandra Sewera. Ciało Cecylii odnaleziono, w nienaruszonym stanie, w 822 roku w katakumbach św. Kaliksta i przeniesiono je do Bazyliki NMP na Zatybrzu, wybudowanej już w IV wieku na miejscu domu świętej. Święta Cecylia jest patronką chórzystów, lutników, muzyków, organistów, zespołów wokalno-muzycznych. Atrybutami świętej są: anioł, instrumenty muzyczne (cytra, harfa, lutnia, organy), płonąca lampka, miecz), wieniec z białych i czerwonych róż (oznaczające niewinność i męczeństwo).
Św. Rafał Kalinowski, prezbiter ur. 1 września 1835 w Wilnie, zm. 15 listopada 1907 w Wadowicach – katolicki prezbiter, karmelita bosy, święty Kościoła katolickiego. Józef Kalinowski pochodził ze szlacheckiej rodziny herbu Kalinowa, jego ojcem był profesor matematyki na Uniwersytecie Wileńskim. W 1877 wstąpił do zakonu Karmelitów Bosych w Grazu w Austrii, przyjmując imię zakonne Rafał od św. Józefa. Święcenia kapłańskie otrzymał 15 stycznia 1882 i został wybrany przeorem oraz to samo stanowisko piastował w Wadowicach.
Zmarł po 11 miesiącach choroby w klasztorze w Wadowicach, którego był budowniczym i przeorem w latach 1892–1894, 1897–1898 oraz w 1906. Został pochowany na cmentarzu klasztornym w Czernej.
22 czerwca 1983 w Krakowie Jan Paweł II beatyfikował o. Rafała Kalinowskiego. Kanonizacja bł. Rafała Kalinowskiego dokonała się 17 listopada 1991 w Rzymie.
14 września 2007 Senat RP
podjął uchwałę w sprawie uznania św. ojca Rafała Józefa Kalinowskiego
za wzór patrioty, oficera, inżyniera, wychowawcy i kapłana-zakonnika.
Wspomnienie liturgiczne obchodzone jest w Kościele katolickim w dies natalis (15 listopada), u karmelitów także 19 listopada, natomiast w polskim Kościele 20 listopada i ma rangę wspomnienia obowiązkowego.W 1983 roku odznaczony został Gwiazdą Wytrwałości.
Patron oficerów i żołnierzy, orędownik w sprawach trudnych i beznadziejnych, uważany również za patrona sybiraków
Franciszek Ksawery, właśc. Francisco de Jaso y Azpilicueta (ur. 7 kwietnia 1506 na zamku Xavier wówczas w Królestwie Nawarry, obecnie w Hiszpanii, zm. z 2 na 3 grudnia 1552 na wyspie Shangchuan Dao u wybrzeży Chin) – prezbiter, jeden z założycieli zakonu jezuitów, misjonarz, święty katolicki zwany apostołem Indii. Mówi się o nim, że od czasów św Pawła nikt nie nawrócił większej liczby ludzi.

Data beatyfikacji
25 października 1619
przez Pawła V
Data kanonizacji
12 marca 1622
przez Grzegorza XV
Wspomnienie
3 grudnia
Atrybuty
gorejące serce, krab, krzyż, laska pielgrzyma, stuła.
Patron misji katolickich

Jego ciało podobno pozostało nienaruszone rozkładem przez kilka miesięcy mimo upałów i wilgoci, potem przewieziono je do kościoła św Pawła na Makau (gdzie do dziś pozostał otwarty grób) a później w 1553 przez Pereirę sprowadzone do na Goa. Od 2 grudnia 1637 znajduje się w szklanym pojemniku i srebrnej trumnie w jezuickiej bazylice Bom Jezus. Na życzenie generała jezuitów Klaudiusza Aquavivy
w 1614, prawe ramię Franciszka, którym błogosławił i chrzcił zostało sprowadzone do Rzymu i umieszczone w srebrnym relikwiarzu w kościele Il Gesù.
Jan od Krzyża – hiszpański poeta, ważna postać kontrreformacji, mistyk, karmelita i prezbiter, święty Kościoła katolickiego, anglikańskiego, czczony przez Kościół Ewangelicko-Luterański w Ameryce, odnowiciel i doktor Kościoła. Urodził się w konwertyckiej rodzinie żydowskiej w małej wiosce Fontiveros koło miasta Ávila. Został wyświęcony na kapłana w roku 1567. Znany jest jako wielki mistyk Kościoła i jednocześnie reformator zakonu,
pisarz i poeta. Jest jednym z najbardziej znanych i cenionych mistrzów
życia duchowego. Urodził się w 1542 r. w Fontiveros k. Ávili. Stracił
ojca, gdy miał zaledwie dwa lata. Z powodu wielkiej biedy w domu został
oddany do przytułku. W wieku 14 lat podjął pracę jako pielęgniarz w
szpitalu. Po bolesnych doświadczeniach dzieciństwa w 1563 r. postanowił
wstąpić do karmelitów w Medina del Campo. Przyjął imię Jan od św.
Macieja. Po studiach teologicznych na uniwersytecie w Salamance przyjął
święcenia kapłańskie. W 1568 r., za namową św. Teresy Wielkiej podjął
się dzieła reformy zakonu, wtedy zmienił swoje zakonne imię na Jan od
Krzyża. Pełnił wiele odpowiedzialnych funkcji w zakonie. Za swój
radykalizm był przyjmowany bardzo krytycznie nawet przez swoich
współbraci. W 1577 r. nawet został uwięziony na 9 miesięcy w Toledo
przez przeciwników reformy zakonnej. Odznaczał się głębokim życiem
modlitwy. Wszystkim zakonnikom i osobom konsekrowanym zalecał
korzystanie z kierownictwa duchowego. Pod koniec swojego życia został
całkowicie odsunięty od urzędów zakonnych. Zmarł jednak w opinii
świętości 14 XII 1591 r. w Ubeda. Został kanonizowany przez papieża
Benedykta XIII w 1726 r. Spod jego pióra wyszło wiele dzieł o
charakterze autobiograficznym. Są to również poematy duchowe i pieśni. W
swoich dziełach opisywał wiele doświadczeń duchowych. Do jego
najważniejszych dzieł należą m.in.: „Droga na Górę Karmel” czy „Ciemna
noc”.
[1]
[2]
[3]  [4]      [5]
Święty Ambroży, biskup i doktor Kościoła
Ambroży urodził się około 340 r. w Trewirze, ówczesnej stolicy cesarstwa. Jego ojciec był namiestnikiem cesarskim, prefektem Galii. Podanie głosi, że przy narodzeniu Ambrożego, ku przerażeniu matki, rój
pszczół osiadł na ustach niemowlęcia. Matka chciała ten rój siłą
odegnać, ale roztropny ojciec kazał poczekać, aż rój ten sam się
poderwał i odleciał. Paulin, który był sekretarzem naszego Świętego oraz
pierwszym jego biografem, wspomina o tym wydarzeniu. Ojciec po tym wypadku zawołał: "Jeśli niemowlę żyć będzie, to będzie kimś wielkim!" Po śmierci ojca, gdy Ambroży miał zaledwie rok, wraz z matką i
rodzeństwem przeniósł się do Rzymu. Tam uczęszczał do szkoły gramatyki i
wymowy. Kształcił się równocześnie w prawie. O jego wykształceniu
najlepiej świadczą pisma, które pozostawił. Po ukończeniu nauki założył własną szkołę. Wielką wagę przykładał do liturgii. Jego imieniem do dziś jest nazywany
ryt, który miał spory wpływ na liturgię rzymską i który został zachowany
do dzisiaj; celebracje w liturgii ambrozjańskiej dozwolone są w diecezji mediolańskiej i we włoskojęzycznej części Szwajcarii. W ikonografii św. Ambroży przedstawiany jest w stroju
pontyfikalnym. Malarze często ukazywali go w grupie czterech ojców
Kościoła. Jego atrybutami są: bicz o trzech rzemieniach, dziecko w
kołysce, gołąb i ptasie pióro jako znak boskiej inspiracji, księga,
krzyż, mitra, model kościoła, napis: "Dobra mowa jest jak plaster miodu", pastorał, pióro, ul.
Wspomnienie św. Łucji, dziewicy i męczennicy.
 Święta Kościoła katolickiego i prawosławnego.
Łucja pochodziła z bogatej rzymskiej rodziny z Syrakuz. Po wczesnej śmierci ojca wychowywana przez matkę, Eutychię. Już w dzieciństwie złożyła w tajemnicy śluby czystości. Wyruszając na pielgrzymkę i modląc się do świętej Agaty
wyprosiła uzdrowienie ciężko chorej matki. W kilka lat później, kiedy
matka zaaranżowała małżeństwo Łucji z młodzieńcem tego samego stanu, ta
odmówiła. Odtrącony zalotnik zemścił się, donosząc władzom, że
dziewczyna jest chrześcijanką. Zaaresztowana i torturowana Łucja
odmówiła porzucenia swej wiary. Mocą wyroku miała być zamknięta w domu
publicznym i zmuszona do prostytucji. Wtedy, by się oszpecić wydłubała
sobie oczy. Została ścięta mając 23 lata, w 304 roku podczas prześladowań chrześcijan za panowania Dioklecjana. Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 13 grudnia. W sztuce wschodniej Łucja przedstawiana jest jako młoda kobieta w jasnoczerwonym płaszczu, z krzyżem w dłoni.W zachodniej ikonografii – w stroju rzymskiej niewiasty z palmą męczeństwa w ręce i z tacą, na której leży para oczu. Atrybutami
Świętej są: oczy na tacy, palma męczeństwa, lampka oliwna lub świeca; przedstawiana również z mieczem lub sztyletem i raną na szyi. Św. Łucja jest patronką miast: Syrakuz, Sycylii i Toledo; patronuje ociemniałym, proszącym o pomoc w chorobach oczu, pisarzom i chorym na dyzenterię.